WAC door Jan

 
Mijn WK ervaring

Woensdag 3 mei vertrokken wij richting Oosterhout, Noord Brabant. Op de camping aan gekomen waren er al WK gangers aanwezig. ‘s Avonds kwamen Wilma en Lisanne. Het gaf een soort ontspannen vakantie gevoel.

Donderdag hadden we eerst de keuring van de honden, dit stelde niet zoveel voor; even luisteren naar het hart en dan maar weer gaan. Daarna kwam de training. Ik heb even wat raakvlakken getraind en de paaltjes. Kayough ging met een hoge snelheid de paaltjes in en zat direct vast omdat hij de paaltjes van 60 centimeter gewend was. Nu stonden de paaltjes 50 centimeter uit elkaar, daar moest ik dus rekening mee houden en het iets rustiger aan doen. Dit zou mij wel tijd gaan kosten in de wedstrijd.’s Avonds hadden we een diner, lekker eten, de loting voor de startvolgorde en rond half elf weer naar de caravan om te slapen.

Vrijdagmorgen was het dan zover, het begon met de opening ceremonie waar bij alle tien landen op een rij stonden. We mochten ze ook nog allemaal een hand geven en succes wensen, na 85 keer was dat voor mij dan ook wel genoeg. Daarna moesten we parcoursen lopen maar welke wist ik niet. Wilma die mijn persoonlijke coach was hield dit allemaal bij. Voor mij was de spanning te groot om dit allemaal bij te houden. Ik kon me nu wel volledig op het parcours concentreren. Het was moeilijk me te ontspannen voor het eerste rondje en liep dan ook met houten benen over het veld. Verder op de dag ging het allemaal een stuk beter. Na ieder rondje stond Wilma klaar om me op te vangen en te voorzien van drinken. Aan de andere kant zaten volgens mij een net zo zenuwachtig groepje supporters die me na ieder rondje luidkeels toe juichten. Het was een fantastisch gevoel om dat steeds te horen. Op dit soort dagen heb je dat ook echt nodig en geeft je motivatie om nog beter je best te doen.

Zaterdag had ik me voorgenomen om me volledig te geven, het was alles of niets. Het werd een zware dag, vier parcoursen moest ik lopen. Steeds moest je weer een nieuw parcours in je hoofd opnemen. We hadden een spel, vast parcours, snooker en een jumping. Het spel snooker is niet mijn favoriete spel. Eerst bedenk je een strategisch rondje wat je later aan de lijn al weer de prullenbak in kan gooien. Als je voorganger de volle punten scoort moet je ook proberen te gaan voor de volle bak anders kom je niet boven aan in de lijst.

Het ging me goed af, volle bak aan punten (51) en een zevende plaats. Voor Wilma was het ook erg zwaar omdat de start nummers steeds anders werden, het lag er aan waar je was geeindigd of ze begonnen ergens middenin. Aan het eind van de dag weer terug naar de camping waar weer een ander het eten had verzorgd. Dit was geweldig geregeld door al de mensen van onze hondenschool. Gerry die coach was van het Nederlands team en ik konden ons volledig op de WK concentreren. Er was oppas voor Robbert Jan en het eten stond steeds voor ons klaar.

Zondag mocht ik meedoen in het landenteam. We moesten drie parcoursen lopen een vast parcours en een jumping. Dit ging me zeer goed af doordat ik me iedere keer voor honderd procent kon geven. De estafette was een leuk spel waarbij je met drie handlers met honden ieder tien toestellen moest nemen. Ik mocht de spits afbijten. Helaas had Peter een disc, het is dan al eigelijk einde verhaal. Het is een spel en je kunt winnen of verliezen.

Aan het eind van de dag de boel weer bij elkaar pakken en terug naar de camping. Een aantal mensen van onze supportersgroep waren inmiddels op de terugreis naar huis. Wij gingen nog de restjes van de BBQ van de vorige avond opmaken. De volgende dag was het over en gingen wij ook weer terug naar het Noorden des lands.

Voor mij en Gerry was dit een fantastische ervaring. We hadden dan ook een stel prachtige supporters om ons heen. Zelfs nog mensen die voor één dagje overkwamen om onze prestaties te komen zien, of met erg veel moeite de nacht doorbrachten in een klein tentje. Dit alles gaf ons een warm gevoel en hebben we met veel waardering ondervonden.

J.B.

Pagina: Verslagen, Onderwerp:WAC 2006 door Jan