IMCA/PAWC Italië

IMCA/PAWC: Het Italiaanse avontuur

Dag 1, dinsdag 26 augustus
De wekker stond op 7.00 uur maar we waren alle drie al om 6 uur beneden. Omdat we toch vroeg waren besloten we dan ook om maar eerder te gaan rijden. Om 7.10 reden we de straat uit op weg naar Italië. Via Klazienaveen passeerden we de Duitse grens. Zo rond half één in de middag besloten we te gaan tanken en meteen een stop te maken om te lunchen. Omdat het die dag mijn verjaardag was kreeg ik ook cadeautjes: heerlijke geurtjes om mee te douchen. Ik heb hier dan ook veelvuldig gebruik van gemaakt tijdens ons verblijf in Voghera. We hebben de nacht doorgebracht op een grote truckersparkeerplaats waardoor we de volgende ochtend weer vroeg konden doorrijden.

Dag 2, woensdag 27 augustus
Omdat we midden tussen de truckers hadden geslapen werden we al vroeg wakker gemaakt door vertrekkende vrachtwagens. We konden daardoor al om 6 uur rijden. Hiermee hadden we een groot deel van de eerder verloren tijd opgevangen. Via Zwitserland met meer dan 40 tunnels, reden we richting Italië. Alsof het zo moest wezen kregen we na 6 km in de Gotthardtunnel rode stoplichten te zien. We moesten dus stil blijven staan. Via de radio kregen we te horen dat er verderop iemand met pech stond. We konden dus niets anders doen dan wachten. Gelukkig ging de tijd snel om omdat we samen een lekker spelletje Yatsee deden. Na een half uur mochten we verder rijden en de reis ging verder voorspoedig. Zwitserland is een prachtig land om door te rijden en we keken dan ook met plezier naar buiten. Om half vijf kwamen we de parkeerplaats van de Cowboys’ Guest Ranch oprijden. Anderhalf uur later zaten we buiten aan onze warme hap. De temperatuur was op dat moment nog 28°. We hadden een ventilator bij ons, waardoor we de camper redelijk koel konden houden voor de nacht en we heerlijk hebben geslapen.

Dag 3, donderdag 28 augustus
Nog even lekker uitgeslapen en toen voorbereiden op de eerste training. Rond het middaguur was de keuring voor het gehele Nederlandse team en direct daarna kon er worden getraind. Eerst de PAWC-groep en daarna was de IMCA-groep aan de beurt. We hadden een groep met maar liefst 15 IMCA honden en handlers en 9 PAWC honden met 6 handlers. Susan, Patricia en Monique liepen elk met 2 honden. Er werd in korte sessies getraind aangezien de temperatuur al flink was opgelopen. Even de hondjes laten wennen aan de ondergrond en toestellen en dan snel weer de schaduw opzoeken. Jan heeft veel tijd op de tribune doorgebracht om te kijken hoe de concurrenten het deden. Dank zij de ventilator konden wij en de honden de rest van de dag redelijk koel doorbrengen. ’s Avonds was het welkomsdiner. Bijna alle deelnemers IMCA/PAWC waren hierbij aanwezig, wat een volle bak inhield. Robbert Jan vond dit veel te druk en is dan ook direct na het voorgerecht vertrokken naar de camper. Lekker vroeg naar bed zoals het een topsporter behoort.

Dag 4, vrijdag 29 augustus
Vandaag was de grote dag. Om 9 uur de opening en daarna de eerste wedstrijd, Vast Parcours voor PAWC en Jumping individueel voor IMCA. Robbert Jan had tijdens de opening de eer om de Nederlandse vlag te dragen. De tribunes waren ondertussen flink vol gelopen, ook het “oranje” vak was goed gevuld. De opening was geweldig spectaculair en de stemming zat er al direct goed in. Bij de IMCA liepen Anouk en Cathy naar een respectievelijk 1e en 3e plaats en ook Jurjen liep zich in de top 10. Tegen de tijd dat PAWC aan de beurt was om te verkennen waren Jan en ik al behoorlijk nerveus. We probeerden dit niet teveel aan Robbert Jan te laten merken en ondergetekende verdween dan ook al snel naar de tribune. Pieter en Jurjen liepen tijdens het verkennen met Rob mee. Hij mocht als 7e loper de ring in. Bij de start ging het direct goed. Even een klein foutje maar dit kon hij goed herstellen. Toen ze de finish overkwamen ging het publiek compleet uit z’n dak. De keurmeester nam Rob in z’n armen en draaide als een gek de arena rond. Papa en mama stonden te huilen, zo spannend was het geweest. Dit geweldige rondje leverde de eerste medaille op: een bronzen plak. Ons weekend kon al niet meer stuk. Het was dan ook een prachtige ervaring om onze zoon op dat grote podium te zien. ’s Avonds wilde hij dan ook vroeg naar bed om de volgende dag weer fit aan de start te kunnen verschijnen. Wij hebben er ’s avonds nog een drankje op genomen.

Dag 5, zaterdag 30 augustus
Vandaag stond voor de PAWC de Jumping op het programma en IMCA had team wedstrijden; ’s morgens Vast Parcours en ’s middags Jumping. Alle 3 de teams liepen geweldig. Small en Medium stonden na vast op een 1e plaats en Large (met daarin Jurjen) op een 3e. Uiteindelijk werden na de Jumping Small 2e en Large 3e. Medium haalde het podium net niet. Net als de vorige dag mochten Robbert Jan en Kyra bij de jumping als 7e starten. Door de medaille van gisteren had Rob geen last van zenuwen, hij had immers al op dat podium gestaan. Hij liep dan ook een ontspannen, snel en foutloos rondje waar iedere volgende deelnemer zich vervolgens op stuk liep. Tot de laatste deelnemer bleef het spannend maar toen die een foutje maakte wisten we het zeker. Robbert Jan en Kyra waren in hun groep Wereldkampioen Jumping! We moesten wel allemaal even een traantje wegpinken van blijdschap. Bij de huldiging genoot hij volop van de belangstelling. Het was natuurlijk ook super om daar te staan en te weten dat het Wilhelmus helemaal voor jou en je maatje is. Natuurlijk hebben we nog even gebeld met het thuisfront en nagenoten van deze prachtige wedstrijddag. Maar ook dit keer moest onze topper weer vroeg naar bed want er was immers nog een dag te gaan.

Dag 6, zondag 31 augustus
De laatste dag van het toernooi. Robbert Jan was erg nerveus. Hij moest zijn finale lopen op een Vast Parcours. Voor IMCA stond ook een finale Vast op het programma. Tjonge wat was dat allemaal spannend, je voelde het overal om je heen. Anouk liep haar rondje foutloos maar net niet snel genoeg en eindigde als 4e. Jurjen liep een super rondje maar moest natuurlijk wachten waar hij uiteindelijk terecht kwam. Cathy gaf alles wat ze had en eindigde hiermee als 2e in het algemeen klassement. Jurjen had z’n Vast zo goed gelopen dat hij was opgeklommen naar een prachtige 3e plaats. Net als in de voorgaande twee dagen kwam Robbert Jan al weer vrij vroeg aan de start. Eigenlijk ging het direct al mis. Kyra nam bij het 3e toestel het verkeerde gat van de tunnel en toen was het al over en uit. Gelukkig werd hij door keurmeester en publiek goed begeleid naar de finish. Buiten de hal werd er nog wel even gehuild van frustratie. Hij wilde zo graag nog een keer op het podium staan. Nu was het wachten op wat de anderen deden. Ook bij de tegenstanders was veel spanning aanwezig. Uiteindelijk kregen we, na lang wachten, te horen dat Robbert Jan en Kyra 2e waren geworden in het algemeen klassement. Een super prestatie voor als je nog maar 10 jaar bent! De verassing kwam nog toen men bekend maakte dat het Nederlandse IMCA/PAWC team ook nog een wereldkampioen geworden was op puntentotaal. Robbert Jan mocht als jongste lid de joekel van een bokaal in ontvangst nemen en mee naar huis nemen. Want Pieter was van mening dat deze toch zeker op school getoond moest worden. Na het nodige ruilwerk, sluitingsceremonie, afscheid nemen en andere goede wensen kwamen we rond 18.00 uur terug bij de camper. Nu eerst een lekkere warme hap met aardappels, vlees en groente.’s Avonds mocht Robbert Jan eindelijk opblijven. Maar goed ook want om 21.00 was de temperatuur nog steeds rond de 30° en hing er onweer in de lucht. In ieder geval veel te warm om te gaan slapen. Natuurlijk vond hij direct een paar Italiaanse vriendjes die met hun ouders op het park aanwezig waren. We hebben met deze Italiaanse familie nog lekker lang op het terras gezeten met een groot glas bier. Daarna nog met een aantal Belgen en Nederlanders rond de camper. Het werd dus laat.

Dag 7, maandag 1 september
Na een niet al te lange nachtrust, een lekker ontbijt en daarna opruimen, waren we om 9.00 uur klaar voor vertrek naar huis. Weer via Zwitserland en al die tunnels. In 2010 wordt IMCA/PAWC daar georganiseerd en we hebben de uitnodiging al om dan wat meer van het land te komen bekijken. Als het allemaal mogelijk is gaan we dat zeker doen. Halverwege de dag kregen we een sms dat Robbert Jan woensdag nog vrij was van school. Daarop hadden wij de beslissing gemaakt om het rustig aan te doen en al vroeg een camping te gaan zoeken ergens halverwege. We hebben dan ook een heerlijke avond en nacht doorgebracht vlak bij Karlsruhe op een camping met daarbij en echt Italiaans restaurant. Omdat we in Voghera geen hap Italiaans eten hadden gehad, met uitzondering van de meegebrachte macaroni, zijn we als afsluiting heerlijk wezen eten in het restaurant op de camping. Robbert Jan liet zich de spaghetti bolognese dan ook goed smaken. Ondergetekende werkte een pizza naar binnen en Jan hield het op een zigeuner schnitzel. Na nog een lekker spelletje boglle, waar Jan heel goed in is, heerlijk geslapen.

Dag 8, dinsdag 2 september
Na heerlijk te hebben uitgeslapen reden we rond 9.30 uur de camping af om te beginnen aan de laatste etappe. Via sms contact gehouden met het thuisfront. Toen we rond 20.00 uur de Stationsstraat inreden stond de familie ons op te wachten en hing de vlag uit. Ook hing er een groot spandoek voor het huis. Geweldig zo’n thuiskomst. Robbert Jan glunderde en liet met trots zijn gewonnen medailles en bekers zien. Vooral de grote team bokaal oogstte bewondering.

We willen iedereen langs deze weg bedanken voor de vele sms-jes, kaartjes, cadeautjes, berichtjes in het gastenboek en mailtjes die Robbert Jan heeft gekregen voor en na zijn wereldkampioenschap.
We zijn nu druk bezig een sponsor te vinden zodat we mogelijk volgend jaar opnieuw aanwezig kunnen zijn bij IMCA/PAWC wat dan wordt georganiseerd in Hongarije.

Gerry