Hike Sevenum

Ontspanning door inspanning…

Honden hike 2004 Team W84US2 (Wait for us too)

Door Wilma Manenschijn

Lopen, lopen, lopen met je hond. Vijftig kilometer in twee dagen, slapen onder plastic, koken op houtvuur en de meest uiteenlopen opdrachten uitvoeren. Voor de één een nachtmerrie, voor de ander een uit de hand gelopen hobby. Op vrijdag 4 juli om 8 uur startte voor ons team de hondenhike in Sevenum (Limburg). Met twee man, twee vrouw, en vier hond gingen we op pad. De paden op, de lanen in.

Dag 1

Op de eerste post moesten twee van ons de complete rugzak leeghalen, op zoek naar verboden spullen. Horloges, plaatsbepalings-middelen en ander elektronisch speelgoed was verboden. Er mocht voor noodgevallen één mobieltje mee, dat verzegeld werd. Gelukkig werd er in onze rugzakken niets onbehoorlijks gevonden (zat er ook niet in hoor…)

Na weer een uurtje lopen kwamen we bij de touwtrek post. Dit had niets te maken met zware krachtpatsers, maar leek enigszins op het welbekende spelletje op de kermis. De hond werd achter een streep neergezet en moest vooruit gestuurd worden naar de touwtjes, waar hondenspeeltjes aan vastgemaakt zaten. De hond moest het speeltje in de bek pakken, een paar stappen zetten, en dan kwam er een blokje omhoog met een cijfertje. Voor elk cijfer kregen je wat te eten. Op deze manier hadden we voor onze avondmaaltijd acht eieren en drie potten met doperwtjes en worteltjes verdiend. Dit had veel gekker gekund, want er was ook een team dat drie pakken yoghurt en twee blikjes tomaten puree had!

Na een post met een slalom met een brandweerslang te hebben bezocht, één waarbij de hond een balletje of een stokje op de goede plek op een plank moest laten vallen, en we geblinddoekt een doolhof hadden overwonnen, kwamen we aan het eind van de middag aan bij een zwempost. Jawel.

Was het dan zwemweer, nou eigenlijk niet. De rugzak moest aan een touw naar de overkant getransporteerd worden. Alleen jammer dat het touw iets te veel rek had, waardoor de rugzakken toch wel héééél dicht bij het water kwamen. Maar die bleven gelukkig dus toch net droog. In deze rugzakken deze keer dus alle kleren en de wandelschoenen, terwijl wij in badkleding en op zwemschoentjes een verfrissende duik namen om het water over te zwemmen. Aan de overkant kon je je vervolgens weer aankleden. Gelukkig waaide het nogal hard, zodat we al bijna drooggewaaid waren voordat we onze (lichtgewicht) handdoekjes uit onze rugzakken hadden gehaald. De hond moest met je mee zwemmen. Die van mij vond dat een minder goed idee, die bedenkt zich geen twee keer en rent zo hard als hij kan naar de brug zo’n 50 meter verderop, gaat daaroverheen en staat me aan de overkant braaf op te wachten.

We waren goed en wel aangekleed toen we een enorme stortbui over ons heen kregen, dus in de regencape vervolgden we onze weg. Gelukkig is er na regen weer zonneschijn en toen we onze eindbestemming bereikten om een uur of vijf (nee, we hadden echt geen horloge maar na een tijdje word je wel creatief in het vinden van de tijd), was het weer droog.

In een busje werden we vervolgens naar het overnachtingsterrein gebracht. Dit was nog wel even passen en meten met al die baasjes en honden, maar ook dat is goed gekomen. Op het terrein moesten we eerst nog twee opdrachten doen.

De eerste was een variant op het aloude Fred-Oster-cavia-spel. De hond moest vanachter een streep vooruit gestuurd worden door een poortje. En het liefst natuurlijk het poortje met de meeste punten. Dit ging niet echt geweldig, tot iemand bedacht om een balletje door het poortje te gooien, waarna de hond daar wel achteraan stoof.

Bij de volgende opdracht moest je een zelfmeegebracht hondenspeeltje aan de posthouder geven, die het speeltje ergens verstopte tussen allerlei andere dingen. Het was de bedoeling om de hond vervolgens zijn eigen speeltje te laten zoeken. Dit ging bij de een goed, bij een ander wat minder, en bij de volgende helemaal niet. Nou ja, je kunt niet alles hebben.

Vervolgens hebben we de taken volgens aloude traditie verdeeld. De mannen bouwden de tent en de vrouwen zorgden voor het eten. Ons onderkomen voor de nacht werd het model wig-wam. Je had de beschikking over een paal, twee stukken plastic van ca. 4 x 4 m en bolletjes dun touw. We hadden ook wat plakband mee, dat maakte de constructie nog wat steviger. Het eten werd klaargemaakt op een houtvuur, dat in een metalen bak gestookt werd. Behalve de doperwtjes met worteltjes en de eieren hadden we ook een portie aardappelen gekregen. Toen de vlammen wat gezakt waren en we een lekkere aslaag hadden, hebben we eerst de eieren gekookt en daarna de aardappels gekookt en de groente warm gemaakt. Ja, je moet keuzes maken als je maar twee pannen meeneemt. Al met al hebben we lekker gegeten (of kwam dat gewoon omdat we honger hadden?). Na het eten hebben we nog een pannetje water opgezet om wat oplos-cappucino en een lekker bekertje thee te maken, een stroopwafeltje maakte het geheel compleet!

We hadden nog wat puzzeltjes te maken en in te leveren, voordat we lekker (?) konden gaan slapen in onze tent. Vier mensen en vier honden, wat wil je nou nog meer?

Dag 2

Op zondag werden we om zes uur met luid klokgelui gewekt. Ons team was toen al opgestaan omdat de biologische wekker van één van de teamleden al om een uur of vijf was afgegaan (bedankt Harry!). We moesten de rommel van zaterdagavond nog een beetje opruimen, de tent afbreken en ons ontbijt ophalen en opeten. Ook werd er een lunchpakket gesmeerd. Tegen achten werden we weer met een busje naar het startpunt van de route gebracht. Onze eerste post was deze keer een waterpost. In een soort drijvende container moest je met je hond en je rugzak naar de overkant peddelen, waar de route dan weer verderging. Het was erg leuk om te zien hoe een teamgenoot met een niet al te kleine hond al schommelend naar de overkant ging. Help, kan dat ding echt niet omslaan…?

We liepen verder door het schone Limburgs landschap. De route was niet echt moeilijk en we zijn dan ook (bijna) niet verkeerd gelopen.

Onderweg moesten we nog schoenafdrukken herkennen, blokken en blokjes aan touwtjes verplaatsen (beetje ingewikkeld, dus dat ga ik niet helemaal uitleggen) en tennisballen verplaatsen tussen twee latten met ook nog twee honden aan elke arm. Genoeg variatie aan gekkigheid dus.

Naarmate de zondag vorderde, werden we ook allemaal af en toe wel een beetje stiller. De vermoeidheid begon toch toe te slaan na een korte nacht en toch al heel wat kilometers in de benen. Gelukkig zaten we nooit allemaal tegelijk in een dip en we hebben ook heel wat afgelachen. En als je dan weer bij een post kwam waar je dan door allemaal vrolijke mensen werd opgewacht kreeg je spontaan weer nieuwe energie.

Bij de laatste post speelden we een variatie van het welbekende Triviant-spel. Alleen moest hier de hond met de dobbelsteen rollen. Er zaten wat brokjes in de dobbelsteen, dus de hond wilde wel moeite doen om die dobbelsteen te laten rollen. De baasjes hadden dan alleen de vragen nog te beantwoorden.

De laatste kilometers werden afgelegd en uiteindelijk kwamen we terug op het terrein in Sevenum. Daar moesten nog twee spelletjes gedaan worden, onze vlag in de mast gehangen worden en zat het er weer op! We waren weer terug in de beschaafde wereld.

Na een heerlijke douche (goh wat voel je je vies door al dat gezweet en koken bij een houtvuurtje) en tijdens de barbecue was het tijd voor de uitslag van deze hondenhike. Eén team uit Tynaarlo (Six Legs) was vierde geworden en ons team is op de tweede plaats geëindigd en daarmee hebben we ook nog een artikel in het Dagblad van het Noorden verdiend!